Advocatenkamer

Advocaat met kinderen; een liability??

Het gaat goed met de jonge advocaten zolang er geen kids in beeld zijn. Volop beschikbaar, lekker veel uren maken. Kantoorborrel of andere borrels; geen probleem. Dat verandert echter nogal plots zodra er kids in beeld komen. Als eerste wordt de kantoorborrel weggestreept. Dat wordt gezien als overbodige luxe. Ook ander ‘neven’-activiteiten schieten er bij in, met alle gevolgen van dien. Voor vrouwelijke advocaten komt de klap ongeveer twee keer zo hard aan. Ten eerste verdwijnen ze vanaf de 1e seconde van het zwangerschapsverlof tot de laatste minuut, eventueel nog verlengd met ouderschapsverlof. Natuurlijk zegt niemand daar wat van, dat is immers niet ‘politiek correct’. Daarna komen vrouwen bijna altijd in deeltijd terug. Dat geldt niet voor de jonge vaders. Die komen -weliswaar vermoeid- volledig terug.
Dat niemand ‘iets zegt’, betekent overigens niet dat de komst van kinderen ongestraft voorbij gaat. Ik spreek menig partner, DB-er en Hr manager die tegenover mij best wel eens wil zeggen hoe hij er echt over denkt. Dat is niet mis over het algemeen.
Het wordt allemaal wel degelijk bijgehouden en op enig moment gaat het zich tegen je keren.
De moraal van dit verhaal; of je blijft advocaat, maar dan moet je thuis echt meer geregeld hebben dan alleen 1x per week een poetsdame. Of je stapt uit de advocatuur. Beter voor iedereen.

In het kader van de goede voornemens voor 2010 is deze blog gestart. Ik was het al een tijd van plan. Ik lees veel over de betekenis van technologie voor de juridische wereld, ben zelf een voorstander van iedere vorm van innovatie, maar als het er op aan komt loop je toch zelf om iets nieuws heen. Hoe werkt dat met zo’n blog? Heeft het zin? Ziet het er wel goed uit? Ik schrijf toch ook al columns? Etcetera, een mens weet altijd veel smoezen te bedenken waarom iets nieuws niet hoeft. Dus moest ik het van mijzelf wel gaan doen. En daarmee ben ik volgens mij de eerste vrouwelijke juridische blogger. Op zich wil ik op dat vrouw zijn niet teveel nadruk leggen, maar toen ik afgelopen november als FD Gazelle mocht opdraven, viel het mij toch op dat er naast mij nog maar 1 andere vrouwelijke ondernemer was.

Deze blog gaat een leven leiden naast mijn columns, naast mijn bedrijf Le Tableau. Wat mij betreft wordt deze blog vooral ook een medium om het gesprek met u op te zoeken. Ik wil u graag passages en ideeën voorleggen uit het boek dat ik nu aan het schrijven ben. Ik schrijf dit boek alleen en voel mij af en toe bijkans een student die voor zijn scriptie allerlei zijpaden gaat bewandelen. Dat wil ik niet. Maar alles in mijn eentje bedenken wil ik ook niet. Ik ga u daarom stukken voorleggen. En verder post ik graag mijn visie op de advocatuur. Van Lanschot gaf mijn columns in een bundel uit en noemde deze bundel ‘Ergens wat van vinden’. Dat lijkt mij ook een goede titel voor ‘een categorie’ geworden op deze blog. En natuurlijk treft u ook mijn commerciële-  en managementtips aan.

Ik hoop dat u en ik plezier aan deze blog beleven.

Tot horens.

Christ’l Dullaert