Advocatenkamer

Het is een vuistregel afkomstig uit de horeca. Het gevaar is dat je de 95% van de goede gasten bijkans zou vergeten, als er onder de 5% niet- leuke gasten een paar vreselijke lastpakken zitten. Als je niet oppast sla je onvoldoende acht op de ‘goede’ 95%, of doe je onaaardig tegen hen, uit frustratie over de vervelende 5%.
Ik herken dit wel uit evaluaties van bijvoorbeeld vaardigheidstrianingen. Bijna altijd zijn die heel goed, zeker 95% is dik te vreden. Toch blijkt ook wel eens uit de evaluaties dat 1 deelnemer ontevreden is. Het lastige is dat je bijna nooit kunt achterhalen wie dat was. Voor je het weet ga je zitten piekeren over die ene deelnemer (de 5%) en let je niet meer op de andere 95%. Kijk daar voor uit, want het is zonde van de energie. Bovendien is het heel lastig als iemand niet gewoon openlijk naar voren komt met opmerkingen of kritiek. Maar goed, zo gaat het nu eenmaal. Niet iedereen is even sterk om kritiek openlijk te bespreken.
Kijk daarom naar de goede 95% en haal daar je energie en voldoening uit.

In de onderhandelingstheorie (van Harvard) wordt uitgebreid geoefend met het spanningsveld tussen empathie en assertiviteit tijdens het onderhandelingsproces. Heb je teveel empathie voor het standpunt van de wederpartij, dan zul je het belang van jezelf of van je client, niet genoeg naar voren brengen. Ben je te assertief, dan bereik je ook niet altijd evenveel omdat de wederpartij niet erg meebeweegt met een partij die over – assertief is. De kunst is de juiste balans tussen empathie en assertiviteit. Degene die dat kan, bereikt enorm veel in onderhandelingen.
Diezelfde techniek is van groot belang bij het onderhandelen over je eigen toekomst binnen kantoor. Teveel begrip voor anderen brengt je niet altijd hogerop. Teveel assertiviteit roept te weinig sympathie op en je ‘gun- gehalte’ zal onvoldoende zijn. Probeer er eens op te letten als je in een onderhandelings situatie zit.

Tegenwoordig kom je als medewerker bij geen enkel ander kantoor binnen als je niet ofwel een berg zaken meeneemt, ofwel goed in acquisitie bent. Het beroerde is echter dat bijna geen enkel kantoor zijn advocaten acquisitievaardigheden leert. Je lijkt een soort natuurtalent te moeten zijn. ‘Je hebt het of je hebt het niet’ , hoor ik menig partner zeggen.
Dat is echter niet altijd terecht. Natuurlijk zijn er natuurtalenten bij wie alles vanzelf gaat, maar acquisitie gaat maar bij heel weinig advocaten vanzelf. Zij moeten leren hoe dat werkt. En vooral wat niet werkt, anders wordt er veel tijd verspild op recepties en borrels die er niet toe doen. Maak er werk van, leer uw advocaten hoe acquisitie werkt. Dat is goed voor uw kantoor en voor uw goede advocaten. Overigens meent de Orde dat acuisitievaardigheden per 2010 niet meer onder de puntentoekenning van de NovA moeten vallen, omdat je er geen ‘vakbekwame’advocaat van zult worden.
Kent u de verzelfstandigde buro’s voor rechtshulp nog?! Zeer vakbekwame advocaten, ze zijn er alleen bijna niet meer. Verschillende kantoren gingen over de kop. Zeer vakbekwaam, maar geen kaas gegeten van bedrijfsvoering of acquisitie.
Toegegeven; het is een waardige ondergang.

Advocaat met kinderen; een liability??

Het gaat goed met de jonge advocaten zolang er geen kids in beeld zijn. Volop beschikbaar, lekker veel uren maken. Kantoorborrel of andere borrels; geen probleem. Dat verandert echter nogal plots zodra er kids in beeld komen. Als eerste wordt de kantoorborrel weggestreept. Dat wordt gezien als overbodige luxe. Ook ander ‘neven’-activiteiten schieten er bij in, met alle gevolgen van dien. Voor vrouwelijke advocaten komt de klap ongeveer twee keer zo hard aan. Ten eerste verdwijnen ze vanaf de 1e seconde van het zwangerschapsverlof tot de laatste minuut, eventueel nog verlengd met ouderschapsverlof. Natuurlijk zegt niemand daar wat van, dat is immers niet ‘politiek correct’. Daarna komen vrouwen bijna altijd in deeltijd terug. Dat geldt niet voor de jonge vaders. Die komen -weliswaar vermoeid- volledig terug.
Dat niemand ‘iets zegt’, betekent overigens niet dat de komst van kinderen ongestraft voorbij gaat. Ik spreek menig partner, DB-er en Hr manager die tegenover mij best wel eens wil zeggen hoe hij er echt over denkt. Dat is niet mis over het algemeen.
Het wordt allemaal wel degelijk bijgehouden en op enig moment gaat het zich tegen je keren.
De moraal van dit verhaal; of je blijft advocaat, maar dan moet je thuis echt meer geregeld hebben dan alleen 1x per week een poetsdame. Of je stapt uit de advocatuur. Beter voor iedereen.

In het kader van de goede voornemens voor 2010 is deze blog gestart. Ik was het al een tijd van plan. Ik lees veel over de betekenis van technologie voor de juridische wereld, ben zelf een voorstander van iedere vorm van innovatie, maar als het er op aan komt loop je toch zelf om iets nieuws heen. Hoe werkt dat met zo’n blog? Heeft het zin? Ziet het er wel goed uit? Ik schrijf toch ook al columns? Etcetera, een mens weet altijd veel smoezen te bedenken waarom iets nieuws niet hoeft. Dus moest ik het van mijzelf wel gaan doen. En daarmee ben ik volgens mij de eerste vrouwelijke juridische blogger. Op zich wil ik op dat vrouw zijn niet teveel nadruk leggen, maar toen ik afgelopen november als FD Gazelle mocht opdraven, viel het mij toch op dat er naast mij nog maar 1 andere vrouwelijke ondernemer was.

Deze blog gaat een leven leiden naast mijn columns, naast mijn bedrijf Le Tableau. Wat mij betreft wordt deze blog vooral ook een medium om het gesprek met u op te zoeken. Ik wil u graag passages en ideeën voorleggen uit het boek dat ik nu aan het schrijven ben. Ik schrijf dit boek alleen en voel mij af en toe bijkans een student die voor zijn scriptie allerlei zijpaden gaat bewandelen. Dat wil ik niet. Maar alles in mijn eentje bedenken wil ik ook niet. Ik ga u daarom stukken voorleggen. En verder post ik graag mijn visie op de advocatuur. Van Lanschot gaf mijn columns in een bundel uit en noemde deze bundel ‘Ergens wat van vinden’. Dat lijkt mij ook een goede titel voor ‘een categorie’ geworden op deze blog. En natuurlijk treft u ook mijn commerciële-  en managementtips aan.

Ik hoop dat u en ik plezier aan deze blog beleven.

Tot horens.

Christ’l Dullaert